"உன்னைப்போல் உன் அயலானையும் நேசிப்பாயாக."
— மத்தேயு 22:39
இந்த வசனம் ஒரு முக்கியமான உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது: மற்றவர்களை ஆரோக்கியமான முறையில் நேசிக்க வேண்டுமானால், முதலில் நம்மைப் பற்றிய சரியான புரிதலும் ஏற்றுக்கொள்ளுதலும் இருக்க வேண்டும்.
இது பெருமை அல்லது சுயநலத்தைப் பற்றி அல்ல. மாறாக, தேவன் நம்மைத் தமது சாயலிலே படைத்தார், நம்மை மதிக்கிறார் என்பதை உணர்வதைப் பற்றியது.
வேதாகமம் சொல்லும் சில உண்மைகள்:
🔹 நீங்கள் தேவனுடைய கைவினைப்பொருள் (எபேசியர் 2:10).
தேவன் இன்னும் உங்களை உருவாக்கிக் கொண்டும், செம்மைப்படுத்திக் கொண்டும் இருக்கிறார்.
🔹 தேவன் நம்மை ஏற்றுக்கொண்டு மாற்றுகிறார்.
நாம் இருப்பதுபோலவே நம்மை நேசிக்கிறார்; ஆனால் அப்படியே விட்டுவிடுவதில்லை (பிலிப்பியர் 1:6).
🔹 மற்றவர்களோடு நம்மை ஒப்பிடுவது சமாதானத்தைப் பறித்துவிடும்.
ஒவ்வொருவருக்கும் தேவன் தனித்துவமான வரங்களையும் நோக்கத்தையும் கொடுத்துள்ளார்.
🔹 சுய-கண்டனம் (Self-condemnation) தேவனுடைய குரல் அல்ல.
பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை வளர்ச்சிக்காகக் கண்டிக்கிறார்; ஆனால் எப்போதும் தகுதியற்றவர்களாகவும் நிராகரிக்கப்பட்டவர்களாகவும் உணரச் செய்வது தேவனிடமிருந்து வருவதில்லை (ரோமர் 8:1).
இந்த சிந்தனையின் சாரம்
"நான் என்னை நேசிக்கிறேன். நான் என்னை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். தேவன் இன்னும் என்னை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்."
இந்த மனப்பான்மை வேதாகமத்திற்கேற்ற தாழ்மையும் விசுவாசமும் கொண்ட அணுகுமுறையாகும். இது இரண்டு உண்மைகளை ஒப்புக்கொள்கிறது:
- நான் பரிபூரணமானவன் அல்ல.
- தேவன் இன்னும் என்னில் தமது கிரியையை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.
நம்மை தேவனுடைய படைப்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, மற்றவர்களை நேசிக்கவும், அவர்களுக்கு சேவை செய்யவும், தேவன் கொடுத்த வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியுடன் வாழவும் நாம் சுதந்திரமடைகிறோம்.
சுருக்கமாக
தேவன் உங்களை நேசிப்பதற்கு முன் நீங்கள் பரிபூரணமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதில்லை. அவர் உங்களை இப்போதே நேசிக்கிறார். அவருடைய கரங்களில் உங்களை ஒப்படையுங்கள். அவர் உங்களை நாளுக்கு நாள் வடிவமைத்து, சிறந்தவராக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். தேவனின் பார்வையில் உங்களைப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ளும்போது, உண்மையான சமாதானமும் மகிழ்ச்சியும் பிறரை நேசிக்கும் வல்லமையும் உங்களுக்குக் கிடைக்கும். ✨🙏🏻
0 comments:
Post a Comment